Trainingsdagboek Wim Godden                                                                                                    Van nul naar...

Bijna 2 maand na mijn laatste berichtje. Heel veel is er niet gebeurd op sportief vlak. Ik heb enkele malen een kwartiertje gelopen, maar tot meer kwam het niet.
Vorige week donderdag heb ik voorzichtig 27 minuten gelopen (Park Tivoli in Mechelen ontdekt), zaterdag 25 minuten en dinsdag opnieuw 25 minuten. Vandaag had ik na 8 minuten even schrik dat het opnieuw afgelopen was toen een pijnscheut door mijn kuit ging, maar na even kort te stretchen kon ik toch blijven lopen. Na een eerste rondje besloot ik nog wat verder te lopen, om uiteindelijk tot 50 minuten te komen, het langste dat ik het voorbije jaar gelopen heb.
Hopelijk morgen een nieuwe lange training…

Na 4 dagen op de eerste 6 dagen van 2008, kwam ik de volgende 2 weken niet aan trainen toe, voornamelijk door het feit dat ik ‘s avonds pas rond 20u thuis was (door een opleiding).
Toen ik dan eindelijk op 20 jan opnieuw de loopschoenen aantrok, stond ik na 4km geparkeerd door een kuitkramp. Stapvoets ben ik nog tot bij mijn grootmoeder geraakt, waar ik een familielid heb kunnen bellen om me naar huis te brengen. Gevolg : anderhalve week geen meter kunnen lopen.
Gemiddeld 5 uur per nacht slapen doet ook geen goed aan de lichamelijk gesteldheid, iets waar ik hoop deze week iets aan te kunnen wijzigen. Afwachten maar…

Na de eerste training op 1 januari, heb ik op 2 januari opnieuw 6,7km afgelegd (35’43) en vervolgens op 3 januari hetzelfde (35’30).
Aangezien het zowat 10 jaar geleden was dat ik nog 3 dagen na elkaar liep, hadden mijn kuiten toen nood aan rust… na 2 dagen rust was het vandaag opnieuw tijd om een training af te werken. Na een bezoekje aan de veldloop in Grimbergen, waar ik een tweetal km aflegde, heb ik hier nog een toertje gelopen (34’52).
Voorlopig gaat het redelijk, hoewel mijn rechtervoet wat tegenpruttelt. Of ik morgen een training doe, valt af te wachten.

Bijna 6 maanden heb ik hier geen letter neergepoot, enerzijds omdat er weinig neer te poten viel, anderzijds omdat het me zinloos leek om telkens hetzelfde verhaal te vertellen : “‘t gaat goed” gevolgd door “‘k heb me opnieuw geblesseerd”.
In die 6 maanden ben ik enkele malen langs Dr Van Campen in Keerbergen geweest… de man vertelde me dat ik me beter niet had laten opereren aan de kuit, maar besefte ook dat dat vijgen na pasen zijn (en toen was pasen nog wel heel veraf !).
Intussen heb ik elke paar weken eens gelopen, meestal met positief resultaat. Regelmaat was er echter niet in te vinden (hoewel ik op een bepaald moment 2 dagen na elkaar liep, zonder pijn).
Lees verder
Op 19 december heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en heb ik meegedaan met de Q-Music Santa Run : 5km, verkleed als kerstman, tussen 2000 andere kerstmannen (en -vrouwen). Ik was nog redelijk tevreden met een tijd van 25’25, gelet op de totale afwezigheid van conditie en het snikhete pak. Al bij al een leuke ervaring, zeker om te herhalen !
Daarnet heb ik het nieuwe jaar goed ingezet door een eerste training af te werken. 6,7km rustig in 38 minuten.
Morgenochtend misschien weer een toertje alvorens te beginnen werken ? Wie weet wat er mogelijk is in 2008…

Na de problemen van de voorbije 2 weken kon het enkel beter, zou je denken. Mis, want gisteren bezeerde ik mijn rechterkuit opnieuw, simpelweg tijdens het wandelen. Vanochtend heb ik een echo laten nemen en daaruit bleek dat ik een verrekking en een bloeduitstorting heb, precies op de plaats waar ik 2 jaar geleden geopereerd ben.
De vraag is dus of het nog wel zin heeft te proberen te lopen. Als ik telkens opnieuw problemen krijg op die plaats, die zogezegd volledig moest genezen zijn na de operatie, zie ik het nut niet in om nog te proberen conditie op te bouwen. Het feit dat dit nu weer gebeurd is in een periode waarin ik geen meter gelopen heb, versterkt dan ook het gevoel dat de operatie in feite allesbehalve goed uitgevoerd is.
Geen idee hoe het nu verder moet. Op deze manier blijven verderdoen is uitgesloten. Ofwel moet er een mirakel gebeuren, ofwel gaan mijn loopschoenen definitief aan de haak.

Vandaag heb ik geprobeerd voor het eerst in anderhalve week te trainen. Al vanaf de eerste meter voelde ik dat mijn linkerkuit nog niet in orde is. Na 2km heb ik dan ook geen verdere risico’s genomen.
Morgen moet ik opnieuw naar de kinesist, maar ik vrees dat dit een probleem is dat niet met kine op te lossen is. Ik begin te vermoeden dat een van de oorzaken ligt bij mijn loopschoenen… tijd dus om een bezoekje aan een sportwinkel te brengen. Intussen zal ik proberen zoveel mogelijk nachtrust te nemen en zoveel mogelijk te stretchen en versterkende oefeningen te doen, in de hoop vrij snel opnieuw te kunnen trainen.

Ik had gehoopt zaterdag opnieuw te kunnen trainen, maar de pijn aan mijn linkerkuit is nog niet verminderd. Voorlopig zit er niets anders op dan te rusten en te hopen dat ik binnen enkele dagen opnieuw wat rustig kan joggen.