Ik keek uit naar de 10Miles, maar tegelijk wist ik dat het ook wel eens een totale mislukking kon worden, zowel omwille van de gebrekkige conditie als qua blessureleed.
Ik startte rond de 1500ste plaats en zat na een paar minuten al aan een hartslag van 180… niet verwonderlijk, als je weet dat ik totnogtoe niet sneller dan 5’20/km liep en vlotjes tegen 4’45/km aan het lopen was. Dat ‘vlotjes’ was dan ook weg toen ik de Kennedytunnel uitkwam en het steil bergop ging (in de wagen kost dat minder moeite…). Na de eerste bevoorrading (op 6km) ging het allesbehalve vlot, maar tegen kilometer 9 voelde ik me (nog steeds tegen hartslag 178-182) beter. Bij de 2de bevoorrading (op 12km) liep ik al enkele kilometers op iets meer dan 5min/km.
Lees verder
In de afdaling van de Waaslandtunnel probeerde ik een stapje bij te zetten (tot 4’25/km, moet zowat het snelste zijn van de voorbije 10 jaar) en in de bergop probeerde ik dat tempo door te trekken. De afstand had bij anderen duidelijk ook een tol geëist, want in enkele honderden meters ben ik 200-300 personen voorbij gelopen (inclusief iemand die flauwgevallen was en waar een ambulance voor moest uitrukken).
Toen ik bij het uitkomen van de tunnel zag dat 1u20 nog haalbaar was, heb ik er zelfs nog een spurtje uitgeperst. Resultaat : 1u19’54″, heel tevreden over mijn eerste wedstrijd sinds 1999 en een pak pijnlijke spieren en pezen als extratje 
Nu op naar de 20km van Brussel !