De eerst week van het jaar was goed ingezet, de tweede was wat minder. Niet omdat ik niet wilde trainen, niet omdat ik teveel last had van kuit of achillespees, maar vooral omdat ik de tijd niet had en een week rotslecht geslapen heb.
Vannacht iets beter geslapen, dus vandaag heb ik nog maar eens 35 minuten rustig gejogd. Vlot ging het niet en er was de nodige achillespees-pijn bij, maar het was nog te doen.
Morgen of overmorgen een nieuwe poging !
Vorig jaar trainde ik de eerste 6 dagen van het jaar 4 keer, om daarna 2 weken niks meer te doen.
Ditmaal zit ik aan 5 trainingen op 7 dagen… dat is waarschijnlijk van voor mijn blessures (en dus van 1997) geleden. De conditie is weliswaar nog ietsje minder goed, hoewel ik blij ben dat ik de voorbije 2 trainingen (maandag en woensdag) telkens aan 53 minuten kwam.
Hoewel het tempo maar rond 5’50/km lag, was dat niet slecht te noemen, aangezien het maandag gesneeuwd en geijzeld had en die woensdag allesbehalve verdwenen was. Sommige mensen verklaarden me zelfs voor gek dat ik maandag ben gaan lopen… maar ja, dat waren dan ook geen lopers 
Vandaag was er een dagje rust (oefeningen en stretching wel), morgen trek ik opnieuw de loopschoenen aan !
Ik ga maar verder met de spreekwoorden
Vandaag de 3de training op 3 dagen. De eerste minuten ging het niet zo vlot. Mijn linkerachillespees (jaja, de andere dus) begon wat te klagen, maar onder het motto ‘No pain, no gain’ ben ik gewonnen blijven lopen. En dat ging in feite niet zo slecht. Na de 20 minuten van eergisteren en 30 minuten van gisteren heb ik er vandaag 40 van gemaakt.
Morgen 50 ? Toch niet… morgen een broodnodige loop-rustdag, voorbehouden voor oefeningen en stretching. Zondag trek ik opnieuw de loopschoenen aan !
Met bovenstaand spreekwoord in gedachten, ben ik vandaag 2009 goed begonnen.
Gisteren had ik, op de laatste dag van 2008, 20 minuutjes gejogd in ‘De Schorre’. Vandaag heb ik er daar 30 minuutjes aan toegevoegd. Het tempo ligt nog heel laag (meer dan 6′/km), maar anderzijds gaat het wel wat op-en-neer in De Schorre en dat ondervond ik aan mijn hartslag het bij het trapjes-lopen…
Morgen een nieuwe training, kwestie van het goed begin een goed vervolg te geven !
“Welkom op tram 3″, zei de conducteur. Angstvallig keek ik achterom, maar de deuren hadden zich reeds gesloten. Dan maar een ticketje kopen en een goed plaatsje zoeken. Tram 4 is nog veraf en men zegt dat het leven pas begint bij 30 (of was dat 40 ? 50 ?).
Hoedanook heb ik mijn leven als dertiger goed ingezet : ondanks een opgesteven kuit (iets teveel oefeningen gedaan vrijdag) en een licht-knagende achillespees ben ik gisteren toch 20 minuutjes gaan lopen.
Vandaag weer wat oefeningen gedaan, maar toch een loop-rustdag genomen. Morgen volgt een nieuwe training, ditmaal overdag, zodat ik op zachte ondergrond kan lopen (als het niet hard vriest uiteraard…).
Neen, het is nog geen 2010 ! Maar morgen begin ik zelf aan een nieuw decenium.
Uitkijken naar z’n 30ste verjaardag doet niemand, maar ‘tram 3′ kan enkel beter zijn dan ‘tram 2′, dus stap ik er met plezier op
Vorige week woensdag heb ik voor het eerst sinds maanden een halfuurtje gejogd, gek genoeg onmiddellijk op een veldloop-parcours. De oude kleiputten in Boom lagen er iets natter bij dan verwacht. Na een kwartiertje koos ik dan ook om verder te lopen in ‘De Schorre’, waar ik voor het eerst in zowat 12 jaar nog een paar kilometers aflegde.
Morgen volgt een nieuwe poging… misschien wordt tram 3 een groter succesverhaal ?
De pijn waarover ik bijna 4 maand geleden melding van maakte : aan mijn kuit/achillespees… daar weet ik intussen van wat het is : een scheurtje in de tendomusculeuze overgang, m.a.w. de aanhechting van de achillespees aan de kuit.
M.a.w. de voorbije 3 maand heb ik geen meter meer kunnen lopen. Rusten en ijs leggen is het enige wat ik momenteel kan doen.
En geloof me, met de Olympische Spelen op TV, is de goesting er absoluut om kilometers te malen, maar opnieuw lukt het omwille van blessures niet. Om gek te worden !
Na de vrij bemoedigende prestatie op de 10Miles was ik enkele dagen niet in staat te lopen (de eerste 2 dagen ging wandelen zelfs moeizaam) : iets teveel melkzuur dat zich in mijn spieren had opgestapeld.
Vorige zaterdag probeerde ik opnieuw wat te lopen, maar na 25min moest ik stoppen met pijn aan de onderzijde van mijn kuit / achillespees. Gek genoeg ging lopen toch nog beter dan wandelen, dus uiteindelijk kwam ik tot 30min wandelen.
Door tijdgebrek kwam lopen er sindsdien niet meer van. Morgenavond naar de kinesist en dinsdag ga ik absoluut opnieuw lopen. Nog maar 3 weken tot de 20km en die 3 weken zullen hopelijk gevuld zijn met trainingen !
Ik keek uit naar de 10Miles, maar tegelijk wist ik dat het ook wel eens een totale mislukking kon worden, zowel omwille van de gebrekkige conditie als qua blessureleed.
Ik startte rond de 1500ste plaats en zat na een paar minuten al aan een hartslag van 180… niet verwonderlijk, als je weet dat ik totnogtoe niet sneller dan 5’20/km liep en vlotjes tegen 4’45/km aan het lopen was. Dat ‘vlotjes’ was dan ook weg toen ik de Kennedytunnel uitkwam en het steil bergop ging (in de wagen kost dat minder moeite…). Na de eerste bevoorrading (op 6km) ging het allesbehalve vlot, maar tegen kilometer 9 voelde ik me (nog steeds tegen hartslag 178-182) beter. Bij de 2de bevoorrading (op 12km) liep ik al enkele kilometers op iets meer dan 5min/km.
Lees verder
In de afdaling van de Waaslandtunnel probeerde ik een stapje bij te zetten (tot 4’25/km, moet zowat het snelste zijn van de voorbije 10 jaar) en in de bergop probeerde ik dat tempo door te trekken. De afstand had bij anderen duidelijk ook een tol geëist, want in enkele honderden meters ben ik 200-300 personen voorbij gelopen (inclusief iemand die flauwgevallen was en waar een ambulance voor moest uitrukken).
Toen ik bij het uitkomen van de tunnel zag dat 1u20 nog haalbaar was, heb ik er zelfs nog een spurtje uitgeperst. Resultaat : 1u19’54″, heel tevreden over mijn eerste wedstrijd sinds 1999 en een pak pijnlijke spieren en pezen als extratje
Nu op naar de 20km van Brussel !
Nee, de titel is geen grap. Morgen loop ik de 10 mijl in Antwerpen mee. Gek genoeg zal het de langste wedstrijdafstand zijn die ik totnogtoe gelopen heb, ondanks het feit dat ik vroeger meerdere keren 30km op training liep.
Na de 50 minuten van vorige week vrijdag nam ik zaterdag een dagje rust, maar zondag liep ik opnieuw 50 minuten. Dinsdag deed ik er nog eens 40 bij en gisteren geraakte ik tot 1u15. Gek genoeg lukt het qua conditie nog redelijk (als je een hartslag van 160 bij 5’30/km redelijk kan noemen), maar de kuit sputtert wel regelmatig tegen.
Morgen start ik dus met als enige doel de 10 mijl uitlopen. Als dat binnen de 1u30 kan, is het handig meegenomen, maar het is zeker geen doel op zich.